Korzystając z okazji pragnę przedstawić Wam nowy cykl na "Cyceronie" - "PRZEDOSTATNIO". Współpracując już od dłuższego czasu z Kasprem Pfeiferem, postanowiliśmy utworzyć specjalny dział dla tego młodego twórcy, jako jedną z form promocji nowoczesnej publicystyki. Planujemy zamieszczać tutaj co miesiąc, w ostatni weekend każdego miesiąca, jeden z felietonów Naszego redaktora.
 

Życzymy sukcesów,
Przemysław Sierechan,
redaktor naczelny
 

1.

Stroję się jak głupi na to spotkanie z Izoldą, jak artysta się stroję – nakładam kolejno – krawat, kapelusz i płaszcz. Fertik, gotowe. Albowiem artystą jest być modnie, bo to już w ogóle zeszło na modę. Przeto artysta to persona nieszablonowa i wrażliwa, wyjątkowa, powiem. Nadczłowiek, albo coś w tym rodzaju.

Artystów jest na świecie niewielu, albowiem w większości już dawno wyginęli, zresztą – nie dziwię im się. Patrząc co dzień w lustro i zamiast twarzy własnej, widzieć anielskie lico brzydoty, to rzeczywiście ocipieć można. Ja wiem, że oni są nieszczęśliwi, moje drwiny bezpodstawne – a ich życie pozbawione sensu. Winą za swój los artyści Boga obarczają, ręce sobie wiążą i usta zszywają – szokowanie wynika przeto ze społecznej potrzeby. Kult nieszczęśliwców wynika ze społecznej potrzeby. A samo nieszczęście to doskonałe narzędzie w delikatnych artystycznych rękach.

2.

Po afery nie trzeba jednak sięgać daleko, pierwsze skojarzenie jakie przychodzi mi do głowy to turpistyczne “120 dni Sodomy” markiza de Sade, powstałe wcześnie – albowiem już w XVIII wieku. Autor dokonał w tej książce szokującego rozkładu, a następnie klasyfikacji, ludzkich perwersji. Ja osobiście to dziełko uważam za gniota, napisanie obszernego pornusa – napisanie jakiegokolwiek pornusa – nigdy sztuką nie będzie.
Ale zdarza się też, że kontrowersja prowadzi do artyzmu; nad fenomenem 'Lolity' do dziś się zastanawiam. Swoją drogą, 'Lolitę' i dziełko de Sade'a łączy gros podobieństw, obydwie szokują i obydwie zdrowo namieszały we współczesnej sobie krytyce. Nie zapominajmy jednak – Francuz pisał '120 dni...' celem szokowania czytelników, a Nabokov podczas pisania, o czytelniku w ogóle nie myślał. Wszakże wszem i wobec jest wiadome, że podczas pisania czytelnikiem sobie autor głowy nie zawraca. Ano Nabokov pisał dla sztuki – l'art pour l'art uprawiał z wielkim upodobaniem.

3.

Ciężko jest być artystą – naprawdę! – mimo prób dziękuję, o laur artysty ubiegać się nie zamierzam. Bo jeśli mam być zaszufladkowany jako literacka Doda, to – już dosyć. Doda to jednak pryszcz mały, ja nią nie jestem, ja jestem jednym z gumowych potworów, śpiewających hard rock halellujach! To mój ulubiony przykład współczesnego artyzmu, to jest mój przykład osobisty.

Nie da się ukryć, że artyści wielokrotnie posuwają się zbyt daleko, żeby zdobyć popularność. Wątpliwe jest jednak, że jesteśmy w stanie zbudować swoją selektywność wobec sztuki, zamykając się na nią – z dziką determinacją i na każdym kroku.

* * *

Nakładam kolejno – krawat, kapelusz i płaszcz. Fertik, gotowe. Jeśli mam być pakowany do jednego worka z innymi 'artystami', Dodami-pryszczami i gumowymi potworami, warto się zastanowić, czy artyzm przetrwał próbę czasu. Przeto dziś to pejoratywa.

Kasper Pfeifer - rocznik 90. Urodzony w Rzeszowie, zamieszkały w Zamościu, laureat kilku konkursów literackich. Publikował w "Opowieściach" i "Zeszytach Poetyckich". Od przeszło roku współpracuje z internetowym periodykiem "Cyceron.org". W przyszłości będzie jednym z mieszkańców polskiego Dublina. Marzy o spełnieniu.

Bądź pierwszym który skomentuje

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą dodawać komentarze.
Proszę zaloguj się lub zarejestruj.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.3
Polska adaptacja - JoomlaPL.com Team