Stój!

Już szklane, łzawe rosy poranka

Odkryły przed tobą prawdę.

Spowolniły palce

Już rwące się, by zakręcić

Kołem losu, a nuż

Tym razem by się udało?

Ale to był wstrząs

Blask słońca przez szybę

Niedzielnym porankiem w pościel

Haha! Czy to już spokój?

Kto wie? W tej zniewieściałości

Ciągłych, a tak różnych ruchów

Zastanowiłeś się może

Co robisz za swymi plecami?

To wygląda na wyrywanie szczebli

Tej ich drabiny

I choć wiesz, że różnie stali

Ona pięła się w gorę, a jego nie widziałeś...

Głosem zwątpienia chmur jesiennych

Zacząłeś ściągać ją na dół

Czy to dobre, kogo ranisz?

Nie pomyślałeś, że huk jej może być wielki

I niekoniecznie w twoje ramiona?