Ostatnio (nie ukończywszy jeszcze tej książki), pewien znajomy spytał się mnie, czy proza którą czytam, jest o telewizji. Nie, nie i jeszcze raz nie ! O żadnej telewizji. Poprostu o życiu. Ale nie do końca.

Z "Telefrenią" jest mniej więcej jak z patrzeniem na świat. Oglądamy lampę na suficie, zadzierając głowę do góry. Patrzymy na budynki nie mogące dotknąć nieba. Kiedy jednak spojrzymy na to wszystko, na cały świat do góry nogami, zrobi się on zupełnie inny, jakże niesamowicie fascynujący.

Edward Redliński ukazuje nam niby zwyczajne sytuacje i problemy. Ale w inny sposób. Niekonwencjonalny. To właśnie ta oryginalna magia słów sprawia, że zaczynamy się dystansować do swojego życia, do otoczenia, środków masowego przekazu i w końcu - do siebie.

Jeśli miałabym przedstawić krótko fabułę, to wygląda ona następująco: narrator i zarazem główny bohater, jest samotnym rozwodnikiem z 30-to letnim synem uzależnionym (jak się wydaje jego ojcu) od telewizji i komputera. Od samego początku małżeństwa, 50-cio letni narrator zdradzał swoją żonę z...Catherine Deneuve, która jest jego obsesją. W myślach ciągle (całe życie) z nią rozmawia, co jest nielada wyczynem. Wszystkich porównuje (wyglądem) do znanych i lubianych aktorów filmowych (lub dziennikarzy) co jest dla czytelnika świetną zabawą, która pozwala na dokładne zobrazowanie postaci. Andrzej (bo tak ma na imię) jest uzależniony całkowicie od głupich gazet ("pleplotów"), które opisują życie prywatne gwiazd show-buisnessu. Jedruś, kiedyś był teleholikiem.

Po tej lekturze warto zastanowić sięnad sobą i pędzącym (dokąd?) światem. Przypomni się nam również śmierć Jana Pawła II, jego ostatnie dni i cudowny pogrzeb. Poczujemy "rezonans" i będziemy w przyszłości uważać na "koleiny". Uświadomimy sobie również, że naszym największym problemem jest lęk, a od komedii do tragedii, niedaleka droga.

Doskonała i wysmakowana. Jak zawsze u Edwarda Redlińskiego. Polecam !